Sagnir

Tað hevur spøkt í mong 100 ár í Prestagarðinum í Ónagerði.

Einaferð var tað ein vøkur prestafrúa, sum doyði ung, men nøkur fólk komu for seint til jarðarferðina hjá henni og so máttu tey grava hana upp aftur. Tey gloymdu at leggja lokið á aftur. Morgunin eftir, tá ið tey skuldu grava hana niður aftur, var einki lík í kistuni.

Risaspor

Einaferð var tað ein risi, sum búði á Villingadalsfjalli. Og ein annar risi búði á Malinsfjalli. Risin, sum búði á Villingadalsfjalli bjóðaði hinum risanum kaffi og hann ætlaði at gleiva yvir um, men beinið kom í ein stein so at hin risin mátti toga beinið upp úr steininum og so fóru báðir risarnir til hús og steinurin fekk navnið Risaspor.

Húskallurin

Einaferð var tað ein húskallur, sum at Sørin og var forelskaður í einari arbeiðsgentu í Ónagerði. Eitt kvøldið fóru tey at reka neytini inn, tá gjørdist tarvurin illur og stangaði húskallin í móti einum veggi og húskallurin doyði. Men presturin vildi ikki drepa tarvin, og so begynti tað at ganga aftur í Ónagerði. Fólk hildu, at tað var hesin deyði húskallurin.

Huldubarnið

Einaferð var tað ein kona, sum fekk ein son. Hann var so góður í sær. Men eina náttina bleiv hann umskiftur við eitt huldubarn. Um morgunin, tá ið mamman skuldi taka hann upp, fann hon útav, at tað ikki var hennara egni sonur. Hetta huldubarnið græt bæði nátt og dag, mamman misti svøvnin. Men tá ið ein tíð var fráliðin var hennara egna barn lagt aftur upp í vøgguna. Tá 6 ár vóru fráliðin, kom ein drongur oman í bygdina at spæla við børnini, men hann vildi ikki koma inn at spæla við børnini. Ein dagin kom hann inn. Tá kom mamman inn eftir honum og hon rópti Ruben. Tá kom hann grátandi niður av loftunum tí hann roknaði at vera bukaður.
Tá hildu fólk Ruben vera hitt lítla huldubarnið.

Útiløgudreingirnir

Tað var einaferð eini fátøk hjún við Garð, ið átti tveir dreingir. Ein hervilig sjúka kom at ganga í bygdini og mamman og pápin doyði í senn. Dreinginir sótu og biddaðu á gøtuni, men eingin vildi taka sær av teimun, so teir blivu bara vekk. Fólk hildu teir klintra og at teir vóru falnir, men tá ein tíð var liðin begynti tað at vera stjolið í summum hjallum, og seyðir blivu vekk. So fóru seyðamenn í hagan og teir sóðu tveir menn uppi á fjallinum og seyða menninir fóru eftir teimum, men menninir kastaðu steinar og førkaðu stórar klettar, men til endans komu teir ímillum fólkið aftur. Hettar vóru garðsdreingirnir, sum goymdu seg í Villingadalsfjalli.

Steinur Rivdrongsins

Einaferð var tað ein drongur, sum trúliga gekk oman til bóndan á Heyðum og spurdi um hann kundi sleppa við í Riv eftir fugli, men svarið var nei. Men ein dagin var svari ja, og hann gjørdist so glaður, at hann leyp í einum lopi upp á ein stóran stein, sum stendur í Heygatúni. Seinni hendan dagin fóru teir niðan í Riv. Eftir at vera komnir upp á land datt drongurin og breyt seg sundur. Síðan bleiv hann borin heim við børu. Nakrar dagar seinni, doyði drongurin og fólk hildi at steinurin hevði skyldina.

Ein onnur søgn sigur at drongurin datt av steinum og breyt nakkan og doyði.

Eftir hesum dreingi fekk steinurin navn, enn tann dag í dag kalla fólk hann "Steinur Rivdrongsins".